Ο κίνδυνος της «διάσωσης» δεν απεφεύχθη

  • 0
Μετά από την, άνευ προηγουμένου, επικοινωνιακή καταιγίδα τρομοκράτησης και εκβιασμών από τους Ευρωπαίους εταίρους, τους εγχώριους μεσσίες και το γνωστό επιχειρηματικομιντιακό σύστημα, που έχει ονοματεπώνυμο, και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, οι υπογραφές «έπεσαν», οδηγώντας τη χώρα με την ταχύτητα του φωτός προς ένα οικονομικοπολιτικοκοινωνικό κραχ κολοσσιαίων διαστάσεων.

Ας κάνουμε όμως μια παύση για να δούμε τι καταφέραμε μετά από δύο χρόνια ανηλεούς αυτομαστιγώματος, λοιδορίας, εκβιασμών, περικοπών στα συνταγματικά κατοχυρωμένα δικαιώματα, καταστρατήγησης της αρχής της ισηγορίας, βιασμού της λογικής και του επιστημονικού ορθολογισμού, και διάλυσης του κοινωνικού κράτους (αυτό το προβληματικό, διεφθαρμένο, κοινωνικό κράτος):

  • Καταφέραμε, αφ’ ης στιγμής εισήλθαμε στη δίνη της κρίσης, να αυξήσουμε το χρέος μας κατά τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια ευρώ, μετά από απομείωση στην ονομαστική αξία του μη θεσμικού κομματιού του, κατά 53%!

  • Καταφέραμε να μειώσουμε το ονομαστικό ακαθάριστο εγχώριο προϊόν μας κατά 30 δισεκατομμύρια ευρώ (το πραγματικό δε θέλω να το σκέφτομαι).

  • Καταφέραμε να «τρέχουμε» με ετήσιο ονομαστικό ρυθμό ανάπτυξης -6.8%.

  • Καταφέραμε να περιορίσουμε το πρωτογενές μας έλλειμμα κατά 19 δισεκατομμύρια ευρώ, αποκλειστικά μέσω σκληρής φορολογίας και οριζόντιων, στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, περικοπών σε μισθούς και συντάξεις.

  • Καταφέραμε να μη βγούμε στις αγορές το 2011 (καλά, αυτό ήταν εύκολο).

  • Καταφέραμε να μειώσουμε τα εισοδήματα μας κατά 50%.

  • Καταφέραμε να φτάσουμε τη στατιστική ανεργία στο 21%.

  • Καταφέραμε να φτάσουμε την αγοραστική μας δύναμη στο επίπεδο του 1998.

  • Καταφέραμε να απαξιώσουμε τη δημόσια περιουσία μας ώστε να την «αξιοποιήσουμε» ευχερέστερα.

  • Καταφέραμε να δεσμεύσουμε το ΕΣΠΑ, στο αμφιβόλου απόδοσης σχέδιο «Ήλιος» και σε αναπλάσεις πλατειών, παραλιών και δρόμων, περιθωριοποιώντας τις καινοτόμες ιδέες.

  • Καταφέραμε να εξολοθρεύσουμε την αγορά κατοικίας.

  • Καταφέραμε να καταστρέφουμε την εναπομείνασα παραγωγική μας βάση ταχύτερα από το ρυθμό που μειώνουμε το πρωτογενές μας έλλειμμα.

  • Καταφέραμε να βάλουμε ένα τέλος στην αβεβαιότητα εξασφαλίζοντας με μαθηματική ακρίβεια την χρεοκοπία, την κοινωνική έκρηξη και τη διάσπαση της ευρωζώνης.

  • Τέλος, καταφέραμε να οργανώσουμε την καταστροφή ώστε να βρεθούμε στην προνομιακή θέση να την περιγράψουμε.

Γιατί όμως η αβεβαιότητα, με τη τωρινή απόφαση, έγινε απόλυτη βεβαιότητα καταστροφής;

Η Ελλάδα, όπως έχω ξαναγράψει, έγινε, σχεδόν αποκλειστικά, μια χώρα παροχής υπηρεσιών και κατανάλωσης. Με λίγα λόγια το δανεικό και κοινοτικό χρήμα αντί να επενδυθεί στην πρωτογενή παραγωγή, τη μεταποίηση και τις εξαγωγές, ανακυκλωνόταν μερικές φορές, έως ότου ένα μέρος του συσσωρευτεί σε λίγους θύλακες, μέσω του ανταγωνισμού, της διαφθοράς, της αναξιοκρατίας, του νεποτισμού και της συντεχνιακής σηψιγονίας, και το υπόλοιπο εξατμιστεί μέσω των επιτοκίων δανεισμού και του ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (μεταξύ μας, όχι ότι θα μπορούσε να γίνει αλλιώς). Το «κενό» αναπληρωνόταν από νέο δανεικό χρήμα, διαρκώς αυξανόμενο, οδηγώντας σε φαύλο κύκλο. Αυτό τι σημαίνει; Αυτό σημαίνει ότι η κακοήθης πολιτική λιτότητας που εφαρμόζεται στην Ελλάδα, χωρίς αντισταθμιστική εισροή πόρων με στόχο την ανάπτυξη της εξωστρεφούς παραγωγικής βάσης, οδηγεί σε θάνατο την οικονομία, γιατί, όχι μόνο μειώνει ραγδαία το - σε μεγάλο βαθμό - επίπλαστο ακαθάριστο εγχώριο προϊόν (που δε συνδέεται με πραγματική παραγωγή), αλλά καταστρέφει και την υπάρχουσα παραγωγική βάση, μη προσφέροντας της την ευκαιρία να ανταπεξέλθει στους κραδασμούς, αντισταθμίζοντας ταυτοχρόνως τις απώλειες λόγω ύφεσης. Αυτό φυσικά θα οδηγήσει σε ακόμα πιο ραγδαία κατακρήμνιση του Α.Ε.Π., απομύζηση των καταθέσεων, απαξίωση των περιουσιακών στοιχείων, περαιτέρω αποπληθωρισμό των ημερομισθίων και των συντάξεων, αδυναμία περιορισμού του ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών σε βαθμό ικανό να μπορέσει να στηρίξει τα έσοδα από ξένο συνάλλαγμα, κατάρρευση του ιδιωτικού χρέους και τελικά οικονομικό και κοινωνικό κραχ.

Έχει διατυπωθεί η άποψη ότι οι διεθνείς συσχετισμοί δυνάμεων είναι τέτοιοι που η συγκεκριμένη απόφαση ήταν η καλύτερη δυνατή για την Ελλάδα στη δεδομένη χρονική στιγμή. Αυτή η απόφαση δίνει τον απαραίτητο χρόνο στη χώρα να προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που θα της επιτρέψουν να δημιουργήσει το υπόστρωμα πάνω στο οποίο θα αναπτυχθεί η νέα παραγωγική της βάση, ενώ ταυτοχρόνως η Ευρώπη θα συνειδητοποιήσει ότι η τακτική της αυστηρής λιτότητας δεν οδηγεί πουθενά υποχρεώνοντας την να αναθεωρήσει. Απαντώ λοιπόν. Στην Ευρωζώνη υπάρχουν αυτή τη στιγμή τουλάχιστον άλλες πέντε χώρες (Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο) που έχουν κάθε λόγο να αντιτίθενται σε αυτή την πολιτική που προωθείται, ουσιαστικά μόνο από τη Γερμανία, και τις οδηγεί, όλες ανεξαιρέτως, σε οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο. Αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι μια επίμονη επιδίωξη συμμαχιών που θα βασιστεί στον επιστημονικό ορθολογισμό ώστε να διασωθεί η ευρωζώνη. Οι περίφημες μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαία (κυρίως ηθικά αναγκαία), αλλά όχι ικανή συνθήκη για τη διάσωση της χώρας, καθώς είναι απαραίτητο, το συστημικό πρόβλημα της ευρωζώνης να αντιμετωπιστεί συστημικά και κατά προτεραιότητα, και όχι μεμονωμένα και αφού έχουν καταστραφεί οι οικονομίες του νότου. Με λίγα λόγια, όχι, λυπάμαι, αλλά δεν είναι στο χέρι μας η διάσωση μας. Δεν είναι η μπάλα στο γήπεδο μας. Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η ανοησία. Πως θα μειωθεί δραματικά το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών χωρίς γενναία (τουλάχιστον 4% επί του ΑΕΠ ετησίως) εισροή πόρων και με επανειλημμένες περικοπές στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων; Τέλος, έχω να επισημάνω σε αυτούς που δεν επιθυμούν η Ελλάδα να δώσει το αναγκαίο άλλοθι στη Γερμανία ώστε αυτή να μας αποκηρύξει ως βλάσφημους, ότι όταν κάποιος αναζητά πρόσχημα, αργά ή γρήγορα, το βρίσκει. Δεν περιμένει δύο ολόκληρα χρόνια και αφού έχει ήδη εγγυηθεί για αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ προς τις «απείθαρχες» χώρες, έχοντας μάλιστα την πρότερη αποτυχημένη εμπειρία της Ιρλανδίας (τέσσερα χρόνια αυστηρής εφαρμογής) και της Πορτογαλίας (ένας χρόνος αυστηρής εφαρμογής) να το κάνει. Είναι προφανές ότι δεν τολμάει - προς το παρόν - να το κάνει. Αντιθέτως, ήταν απολύτως επιτακτική ανάγκη να αρνηθούμε να παράσχουμε το αναγκαίο άλλοθι – με την άρνηση σύναψης της δανειακής σύμβασης - στη Γερμανία, ώστε αυτή να πάψει να αποστρέφει το βλέμμα της από το πραγματικό πρόβλημα της ευρωζώνης. Με αυτό τον τρόπο, όχι μόνο δε θα συρόμασταν διαρκώς από τις εξελίξεις, αναμένοντας, άγνωστο για πόσο και με τι κοινωνικό κόστος, τις «ορθόδοξες» οικονομικές δυνάμεις να «αλλαξοπιστήσουν», αλλά θα μεθοδεύαμε, σε συνεννόηση πάντα με τις υπόλοιπες ευάλωτες χώρες, τις απαραίτητες διαδικασίες και ζυμώσεις οι οποίες θα οδηγούσαν σε διέξοδο από το πρόβλημα.

Επίσης, προωθήθηκε η θέση, με το μανδύα του θέσφατου, ότι η άρνηση της δανειακής σύμβασης θα σήμαινε αυτομάτως την έξοδο από το ευρώ και την άτακτη χρεοκοπία της χώρας. Μάλιστα χρησιμοποιήθηκαν από την άρχουσα τάξη παρωχημένα επιχειρήματα (έλλειψη φαρμάκων, τροφίμων, καυσίμων) που στην περίπτωση της Ελλάδας του 2012, δε μπορούν να θεμελιωθούν με όρους του 1980. Απαντώ ότι η ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας θα σήμαινε άμεσα (σε λιγότερο από 3 ημέρες όπως θα έλεγε και ο Κωστής Χατζηδάκης) και την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Πορτογαλίας, ενώ θα ήταν αδύνατο να προβλεφθεί σε ποιες γεωγραφικές περιοχές θα σταματούσε, αν σταματούσε, το «ξήλωμα του ευρωπαϊκού πουλόβερ». Επιπροσθέτως έχουμε ένα νέο δυσμενέστατο στοιχείο. Με τη νέα δανειακή σύμβαση, η εσωτερική αναδιάρθρωση των πληρωμών, με την οποία αναπόφευκτα θα έρθουμε αντιμέτωποι αργά ή γρήγορα - καθώς το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, υπό αυτές τις στραγγαλιστικές συνθήκες λιτότητας, θα είναι αδύνατο να «μαζευτεί» - ώστε να εξυπηρετούμε στο ακέραιο τις δανειακές μας υποχρεώσεις, και οι οποίες θα ξεπερνούν μεσοσταθμικά, παρά τις «γενναιόδωρες» ρυθμίσεις, τα δώδεκα δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, θα είναι πολλαπλάσια δυσβάσταχτη από μια πραγματική, επίσημη χρεοκοπία, καθώς στην περίπτωση της δεύτερης θα αναγκαζόμασταν να ζήσουμε με όσα παράγουμε (υπό συνθήκες εξαιρετικά επώδυνες και απερίγραπτες, αναμφισβήτητα). Όμως στην περίπτωση της πρώτης, θα αναγκαζόμαστε να ζήσουμε με όσα παράγουμε μείον το ποσό για την εξυπηρέτηση των τόκων του δημοσίου χρέους!! Ναι, αυτό ακριβώς συμφώνησαν τα δύο μεγάλα κόμματα με τους πιστωτές μας. Να εξυπηρετείται το δημόσιο χρέος κατά προτεραιότητα. Με ευρυτάτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία όπως θα έλεγε και ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Καλά να πάθεις. Το ευχαριστιέμαι. Έτσι. Ααααχ! Να τους ξαναψηφίσεις. Τον Αντώνη, τον άτεγκτο να ψηφίσεις. Τον άνθρωπο που κράτησε τις Θερμοπύλες όταν όλοι λιποτάχτησαν. Τον άνθρωπο που το όνομα του είναι συνυφασμένο με τον όρο «διαπραγμάτευση». Τον άνθρωπο που δεν επέτρεψε να μειωθούν οι κύριες και επικουρικές συντάξεις. Τον άνθρωπο που απέτρεψε τη μείωση μισθών κατά 22% σε όλες τις μισθολογικές κλίμακες. Τον άνθρωπο που υπερασπίστηκε μέχρι τελευταίας ρανίδας του αίματος του τα πολυτεκνικά επιδόματα. Τον άνθρωπο που απέτρεψε την αύξηση των αντικειμενικών αξιών των απαξιωμένων ακινήτων (να σημειώσω ότι όλα αυτά τα πιστεύει). Τον άνθρωπο που προχώρησε σε μια ανανεωτική, αφαιρετική, αφήγηση της οικονομικής θεωρίας, ονοματίζοντας την με νόημα: Ζάπειο ένα ή φερστ μπλαντ! Ζάπειο δύο ή δε σίκουελ! Και σύντομα, Ζάπειο τρία ή ριβολούσιονς! Τον άνθρωπο που πίεσε και πέτυχε να οδηγηθεί η χώρα με ομαλό τρόπο σε εθνικές εκλογές πριν λίγες ημέρες (είμαι σίγουρος ότι και αυτό το πιστεύει). Τον άνθρωπο που στη θέα του και μόνο η άλλη πλευρά, αμυνόμενη, αναγκάζεται να επιβάλλει αυστηρότερα μέτρα, για να κρύψει τον τρόμο που νιώθει. Αλήθεια, το: «όλα στο φως», το θυμάται κανείς; Εγώ το θυμάμαι γιατί τυφλώθηκα τότε!. Θα μου πεις: «και τι να ψηφίσω, ΚΚΕ (που εσχάτως απεφάνθη ότι δεν είναι αριστερά με εξαίρεση το προπαγανδιστικό όργανο που εξακολουθεί να παραμένει αριστερά στα FM) ή αριστερά (δηλαδή, λίγο γενόσημο Πασοκ και κάτι άλλο απροσδιόριστης σύστασης μη εγκεκριμένο από τον εοφ);». Ναι, εντάξει. Δεν έχω να απαντήσω κάτι σε τόσο αδιάσειστα επιχειρήματα, αλλά, καλώς ή κακώς, θεωρώ ότι η χώρα πρέπει να περάσει από το στάδιο της ανώριμης αριστεράς, ώστε να δημιουργηθεί σε αυτό το διάστημα, και αφού βιώσουμε το χάος (αυτό δε το γλιτώνουμε ούτως ή άλλως), ένα, πραγματικά, μεταρρυθμιστικό κίνημα από νέα «υλικά» (Λυπάμαι Αντρέα Λοβέρδε, δεν είχα εσένα στο μυαλό μου όταν διατύπωνα αυτή την πρόταση, και αν θέλεις τη γνώμη ενός ταπεινού, κυνικού, ορθολογιστή, σε προτρέπω να πάρεις από το χεράκι όσους πλασάρονται μέσα από το άθλιο μιντιακό σύστημα ως εκσυγχρονιστές, τα τελευταία 20 χρόνια – «ΠασοκοΝεοδημοκράτες» - και να αποσυρθείτε για πάντα από την πολιτική ζωή. Αρκετά μας δηλητηριάσατε.), που θα αναγεννήσει τη χώρα (καλά, λέμε).

ΝικΝικ.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...