Οι τελευταίες ημέρες την Πομπηίας

  • 0
Έχω την εντύπωση ότι το να εξακολουθώ να ελπίζω ότι η Γερμανία θα στρέψει το βλέμμα της στο πραγματικό πρόβλημα ώστε τελικά να αποπειραθεί να το λύσει, φαντάζει, αν όχι ανόητο, τουλάχιστον ουτοπικό.

Εδώ και πάρα πολύ καιρό, όποιος μελετούσε ενδελεχώς τα οικονομικά στοιχεία και τις πολιτικές κινήσεις στην ευρωπαϊκή σκακιέρα, χωρίς παρωπίδες και δημοσιογραφικούς επηρεασμούς, θα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι η ευρωζώνη, εκτός απροόπτου, οδεύει προς αποσύνθεση.

Η ανόητη «φούσκα» των εγχώριων νεοσυντηρητικών συμφερόντων που ήθελαν την Ελλάδα να αποτελεί, ειδικής μεταχείρισης, πρόβλημα, το οποίο θα μπορούσε να επιλυθεί ακολουθώντας την, ακόμα πιο ανόητη, πολιτική του μνημονίου, είναι έτοιμη να «σκάσει» με πάταγο στα μούτρα τους. Τα συμφέροντα αυτά θα προσπαθήσουν να κρυφτούν πίσω από το φύλλο συκής που παρέχει η αιτιολόγηση της ανεπαρκούς εφαρμογής των, κατ’ ευφημισμό, μεταρρυθμίσεων, ενώ θα «σφυρίξουν αδιάφορα» όταν η Πορτογαλία θα βρεθεί στην αναπόφευκτη θέση να πρέπει να αναδιαρθρώσει το δικό της χρέος.

Το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα έχει φτάσει στα όρια του και αναζητά ματαίως βαλβίδες εκτόνωσης, ενώ, την ίδια στιγμή, οι πλεονασματικές χώρες έχουν στρογγυλοκαθίσει πάνω στα κέρδη τους και αρνούνται πεισματικά να τα επενδύσουν σε πραγματικές παραγωγικές διαδικασίες. Συμπεριφέρονται σαν τον πιο κοινό τοκογλύφο που επιδιώκει να αβγατίσει τους παράδες του με τρόπο παρασιτικό. Και ενώ η δραστηριότητα του τοκογλύφου μπορεί να απορροφηθεί από το σύστημα με μικρές συνέπειες, η δραστηριότητα ενός κράτους που συμπεριφέρεται ως τέτοιος, μπορεί να οδηγήσει ολόκληρο πλανήτη να καταρρεύσει πάνω στον ίδιο του τον εαυτό.

Το σύγχρονο, νεοφιλελεύθερο, καπιταλιστικό σύστημα, των χρηματοπιστωτικών αγορών, που χρησιμοποιεί τις αστικές δημοκρατίες ως εργαλείο ολοκληρωτικών πολιτικών, είναι βέβαιο ότι διάγει την μεγαλύτερη κρίση της σύγχρονης ιστορίας του. Όσο και αν θεωρώ ότι το κομμουνιστικό μοντέλο διαχείρισης πόρων, είναι εξίσου παρωχημένο και αποτυχημένο με το νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό μοντέλο, οφείλω να αναγνωρίσω σε αυτούς που το υποστηρίζουν ότι, αν μη τι άλλο, γνωρίζουν πάρα πολύ καλά πως λειτουργεί η οικονομία. Έχει δίκιο η κυρία Παπαρήγα όταν μιλάει για κρίση του καπιταλισμού, για υπερσυσσώρευση πλούτου και χρεοκοπία, ανεξαρτήτως της επιτυχίας εφαρμογής των μέτρων λιτότητας.

Η Γαλλία οδεύει με υπερηχητική ταχύτητα προς ατσάλινο τοίχο και ο κύριος Σαρκοζί το γνωρίζει. Η χώρα του με το τελευταίο πακέτο λιτότητας έβαλε οριστικά ταφόπλακα στη γαλλική οικονομία, της οποίας η υποβάθμιση είναι ζήτημα ολίγων εβδομάδων. Ο Σαρκοζί επιχειρεί με πολιτικούς ακροβατισμούς να γαντζωθεί στο άρμα της Γερμανίας ή οποία είναι ολοφάνερο ότι μεθοδεύει την «ομαλή» διάσπαση ή ποδηγέτηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θεωρώντας, ανοήτως, ότι η ίδια θα διασωθεί μέσω του Κινεζικού παράγοντα.

Η Ελλάδα ισορροπεί μεταξύ στρουθοκαμηλισμού και επαναστατικού λαϊκισμού, θέτοντας στον εαυτό της ψευδοδιλλήματα, ενώ θα έπρεπε να προετοιμάζεται για το αναπόφευκτο. Είναι αστείο να «μαλλιοτραβιέται» ολόκληρο το πολιτικό σύστημα για τη στρατηγική επιλογή του «ευρώ» που, δήθεν, διακυβεύτηκε, λόγω του, ομολογουμένως, ατυχούς και άκομψου χειρισμού του δημοψηφίσματος, όταν η ευρωζώνη υπονομεύεται από την ίδια τη Γερμανία.

Από τη στιγμή που η Ευρώπη αρνείται να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του, ουσιαστικά οδηγώντας τον ίδιο της τον εαυτό στην αυτοκτονία, εμείς οφείλουμε να ξεκινήσουμε οχυρωματικά έργα για να περισώσουμε ό, τι είναι αναγκαίο για την ανασυγκρότηση μας μετά το οικονομικό ολοκαύτωμα.

Το νέο πακέτο «διάσωσης» δε θα μπορεί να υποστηριχθεί όταν ο ένας εκ των δύο βασικών πυλώνων της ευρωζώνης, ο Γαλλικός, λαβωθεί από τους όλμους των οίκων αξιολόγησης. Τα μέτρα δε, που θα το συνοδεύουν, θα είναι τόσο εξωφρενικά που θα καταστούν εξ ορισμού ανεφάρμοστα, καθώς το εθνικό εισόδημα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση, η ανεργία καλπάζει ασυγκράτητη στη στατιστική στρατόσφαιρα, η φοροδοτική ικανότητα έχει προ πολλού «σωθεί» και το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, σε μια Ευρώπη που θα πνίγεται στη λιτότητα, θα είναι αδύνατο να «μαζευτεί».

Υπάρχει ελπίδα; Αν και θεωρώ ότι η ελπίδα είναι η πιο μοχθηρή, η πιο ύπουλη, η πιο πρόστυχη έννοια που συνέλαβε ποτέ η ανθρώπινη διανόηση, καθώς μόνη της επιδίωξη είναι η χάλκευση της ύψιστης αξίας της ζωής, της αλήθειας (ο Νίτσε θα ήταν πολύ υπερήφανος για μένα), εν τούτοις, έχω τη βαθιά πεποίθηση ότι η οικονομική καταστροφή, ίσως είναι η μοναδική ευκαιρία να διασωθούμε από την πραγματική κρίση που διέρχεται ολόκληρο το σύστημα αξιών του δυτικού πολιτισμού, το οποίο έχει εκφυλιστεί σε ένα υβρίδιο, κωδικοποιούμενο αποκλειστικά από όρους ιδιοτέλειας και καταναλωτικής ηδυπάθειας.

Επειδή είμαι σίγουρος ότι δε σε ικανοποιεί το παραπάνω συμπέρασμα, έχω να πω ότι τεχνοκρατικά, και αν υποθέσουμε ότι ξαφνικά η Γερμανία αλλάζει άρδην στρατηγική αντιμετώπισης της κρίσης, στοχεύοντας στα συστημικά αίτια της (τραπεζικό σύστημα, ύφεση), ίσως, επαναλαμβάνω, ίσως και να υπάρχει μια αμυδρά αχτίδα φωτός στο βάθος του τούνελ.

Και ένα τελευταίο σχόλιο για τη νεοσύστατη κυβέρνηση Παπαδήμου που ευελπιστεί να μας δώσει το φιλί της ζωής, αφού πρώτα μας ανασύρει ημιθανείς από τον πυθμένα των καπιταλιστικών ωκεανών.

Το γεγονός ότι ο νέος πρωθυπουργός υπήρξε πολέμιος του μεγάλου «κουρέματος» χρέους, ως εάν να υπήρχε η δυνατότητα αυτό να αποφευχθεί, με προβληματίζει βαθύτατα, για το εάν και κατά πόσο δεν είναι και ο ίδιος εγκλωβισμένος στη διάγνωση που πειθαναγκαστικά προωθείται από τα μεγάλα τραπεζικά συμφέροντα. Προσωπικά, θεωρώ απίθανο να αποφύγουμε και νέο κούρεμα ή την ανεξέλεγκτη χρεοκοπία.

Τον έξυπνο μας κάνεις; Θα μπορούσε να πει εύλογα κάποιος. Γνωρίζεις εσύ καλύτερα από τον ακαδημαϊκό; Απαντώ ότι εγώ δε γνωρίζω τίποτα και αν με επισκέπτεσαι για να πάρεις μασημένη τροφή και όχι για να προβληματιστείς, ώστε να συνεχίσεις την έρευνα σου, κακό του κεφαλιού σου. A priori, πιστεύω ότι όλες οι απόψεις είναι λανθασμένες, αφού βασίζονται σε συγκεκριμένες αυθαίρετες παραδοχές, και ως εκ τούτου βρίσκονται σε κατάσταση «εφεδρείας» έως ότου το μέλλον τις παροπλίσει μια για πάντα. Παρόλα αυτά, σε ένα δεδομένο πλαίσιο συνθηκών, καλείσαι να αναζητήσεις την καλύτερη δυνατή επιλογή, η οποία θα είναι επωφελής για όσο το δυνατό μεγαλύτερο αριθμό ατόμων. Αν υπηρετείς μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, επειδή καλώς ή κακώς έχεις εξειδικευτεί πάνω σε αυτή ή επειδή την πιστεύεις για ιδεολογικούς ή ιδεοληπτικούς λόγους, ώστε να λύνεις τα προβλήματα, τείνεις να αγνοείς αυτές στις οποίες δεν έχεις εντρυφήσει, ακόμα και αν σε συγκεκριμένα ζητήματα βρίσκουν καλύτερη εφαρμογή. Με άλλα λόγια, έχεις την τάση να αναζητάς την καλύτερη δυνατή λύση με δεδομένη τη μεθοδολογία και όχι με δεδομένο το μεγαλύτερο δυνατό όφελος, του μεγαλύτερου δυνατού αριθμού ατόμων. Οποιοσδήποτε είναι εκτός του αντικειμένου και αντιμετωπίζει όλες τις μεθοδολογίες ως εφάμιλλες και δυνητικά δόκιμες, ίσως, λόγω συγκυρίας αν θέλεις, να έχει περισσότερες πιθανότητες να προσεγγίσει την καλύτερη δυνατή, από αυτόν που υπηρετεί το αντικείμενο, απλώς και μόνο εξετάζοντας όλες τις απόψεις αμερόληπτα.

Όπως και να έχει, ποτέ δε θα βρεθούμε στη θέση να μπορούμε να επαληθεύσουμε αν η μεθοδολογία που τελικά δεν επελέγη θα ήταν πιο επωφελής, ακόμα και αν αυτή που επελέγη αποδειχτεί λάθος. Μπορεί στην πραγματικότητα το σύστημα να είχε φτάσει σε τέτοιο αδιέξοδο που η μόνη δυνατή διέξοδος να ήταν η καταστροφή του, με ό, τι αυτό συνεπάγεται. Άλλωστε, ό, τι δε λύνεται, κόβεται!

ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...