Τι είναι η επιλεκτική χρεοκοπία (selective default);

  • 0
Πες μου ειλικρινά, δε νιώθεις σαν φοιτητής οικονομικών επιστημών; Δεν αισθάνεσαι ότι σε 3 χρόνια περίπου, από τώρα, θα είσαι κάτοχος πτυχίου μιας από τις επιφανέστερες οικονομικές σχολές της υφηλίου; Εγώ πάντως, μετά από διεξοδική σκέψη κατέληξα στο αυτονόητο συμπέρασμα, ότι ο οποιοσδήποτε ζει στην Ελλάδα, ανεξαρτήτως φυλής, εθνικότητας, υπηκοότητας και άλλων τέτοιων ασήμαντων λεπτομερειών, θα έπρεπε, με προεδρικό διάταγμα, να θεωρείται, μετά το έτος 2013, οικονομολόγος, μετά το 2015 μεταπτυχιακός οικονομολόγος, ενώ μετά το 2018, διδάκτωρ οικονομικής θεωρίας. Όλα αυτά φυσικά, θα πιστοποιούνται από το αντίστοιχο δίπλωμα που θα απονέμει το κράτος σε ειδική τιμητική τελετή.

Η αλήθεια είναι ότι νιώθω να γράφω για την επιλεκτική χρεοκοπία, η οποία μπήκε πριν μερικές ημέρες στη ζωή μας, σχετικά, ετεροχρονισμένα, και το πιθανότερο είναι να γνωρίζεις ήδη περισσότερα από μένα. Βέβαια, αν με παρακολουθείς καιρό θα έχεις διαπιστώσει ότι τα περισσότερα πράγματα τα οποία γίνονται αντικείμενο πραγμάτευσης, σε αυτό το ιστολόγιο, αποδομούνται και μπουρδουκλώνονται (τι λέξη!) σε τέτοιο βαθμό που στο τέλος ξεχνάς την αρχική σου απορία και αναρωτιέσαι ποιος κακός άνεμος σε έφερε στα μέρη μου. Αυτό φυσικά δεν είναι τυχαίο, (αν και θεωρώ ότι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή είναι μια σειρά, μη γραμμικών, συγκυριακών, αλληλουχιών, με την καθαρά μαθηματική έννοια του όρου και όχι τη μεταφυσική, που υπακούουν σε κάποιους γενικούς κανόνες) αφού έχω την βαθιά πεποίθηση ότι η ξύλινη γλώσσα, οι βαρύγδουπες εκφράσεις και οι εκτενείς σοβαροφανείς αναλύσεις, μόνο σκοπό έχουν να αποδείξουν ότι όλη η ανθρώπινη ηλιθιότητα βασίζεται στη σοφία.

Και αφού αποδείξαμε ότι όλη η βλακεία της ανθρωπότητας βασίζεται στη σοφία, προχωρούμε με ανάλαφρα πηδηματάκια στο νέο μας αγαπημένο όρο.

Επιλεκτική χρεοκοπία. Τι είναι; Γιατί τρομάζει στο άκουσμα της τα πλήθη; Καταρχάς, ας είμαστε ειλικρινείς. Ποιόν τρομάζει ο όρος χρεοκοπία εξαιρουμένων των αγορών; Εσύ αν είσαι με τον γκόμενο στην παραλία και το έχεις ρίξει στα γλωσσόφιλα, στο άκουσμα του όρου θα πεις: «Σταμάτα μωρό μου, χρεοκοπεί η Ελλάδα»; Ή ακόμα χειρότερα: «Σταμάτα μωρό μου, χρεοκοπεί επιλεκτικά η Ελλάδα»; Ο Βαγγέλης λοιπόν, σωστά μίλησε. Ο όρος τρομάζει χωρίς λόγο. Όχι γιατί δεν είναι σοβαρός, αλλά, ρε παιδί μου, στην Ελλάδα η σοβαρότητα ενός ζητήματος αξιολογείται ανάλογα με την εποχή που αυτό έρχεται στην επιφάνεια. Αλλιώς είναι να σου πει μέσα στο καταχείμωνο, «Χρεοκοπούμε» και αλλιώς να στο πει με το θερμόμετρο να χτυπάει σαραντάρια και τον ήλιο να βαράει κατακέφαλα. Αλλιώς είναι να σου πει η Άννα το Νοέμβρη, ξέρεις, σε 2 χρόνια από τώρα, θα πληρώνεις τα συγγράμματα σου, και αλλιώς να στο πει ενώ είσαι πάνω στον καταπέλτη του πλοίου, με 45 κιλά μπαγκάζια και την ξανθιά να σου διαμαρτύρεται ότι δεν πήρες νερά. Έχει διαφορετική βαρύτητα, όπως και να το δεις. Συμφωνούμε λοιπόν ότι ο όρος δεν πρέπει να τρομάζει μέσα στο καλοκαίρι.

Ας προχωρήσουμε τώρα στην πεμπτουσία του. Τι επιτέλους σημαίνει; Λοιπόν, το πράγμα είναι τόσο απλό, όσο να ιδρύσεις εταιρεία στην Ελλάδα. Επιλεκτική χρεοκοπία, σύμφωνα με τον Βαγγέλη, είναι απλώς μια αξιολόγιση της πιστοληπτικής ικανότητας μιας χώρας ή ενός οργανισμού. Και πάλι δεν έχει μεγάλο άδικο ο αντιπρόεδρος, γιατί όντως, είναι η τελευταία βαθμίδα πριν την κόλαση, σε μια ατελείωτη σειρά βαθμίδων αξιολόγησης, που κάποια στιγμή πρέπει να έχουν και ένα τέλος όπως όλα τα ωραία πράγματα στη ζωή. Ουσιαστικά σημαίνει πιθανή αθέτηση πληρωμής μιας σειράς υποχρεώσεων για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Έχεις για παράδειγμα κόψει μια επιταγή, τρίμηνη ή οκτάμηνη ή δωδεκάμηνη, και όταν έρθει η κρίσιμη στιγμή, αδυνατείς να την καλύψεις. Αυτό δε σημαίνει ότι δε θα την καλύψεις ποτέ, ούτε ότι θα πάψεις να εξυπηρετείς και όλες τις υπόλοιπες υποχρεώσεις σου, σημαίνει ότι για ένα διάστημα λόγω έλλειψης ρευστού, αδυνατείς να ανταποκριθείς σε μια υπόσχεση, δηλαδή ότι σε τρεις, οκτώ, δώδεκα μήνες, η επιταγή θα έχει αντίκρισμα. Και τότε γιατί τέτοιος πανικός; Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, εμείς δε μπορούμε να εξυπηρετήσουμε πολύ περισσότερα από ένα ή δύο ή πέντε ομόλογα και βραχυπρόθεσμα γραμμάτια του ελληνικού δημοσίου, που ωριμάζουν οσονούπω, αν δεν συνεχίσουν να μας δανείζουν τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Ουσιαστικά, δεν υπάρχει ο όρος για μας. Πως λέμε, καλά, ε, δεν υπάρχει! Ε, δεν υπάρχει, δε βρίσκει εφαρμογή, είναι ουσιαστικά το μεταβατικό στάδιο από την άρνηση που διακατείχε την Ευρώπη τους τελευταίους 18 μήνες, στην σκληρή πραγματικότητα. Επιτέλους, αρχίζουν να διαβλέπουν ότι το πρόβλημα είναι εν τη γενέσει του συστημικό κι επομένως απαιτεί συνολική αντιμετώπιση. Έπρεπε να χτυπηθεί η Ιταλία για να ξυπνήσουν. Αλλά φυσικά, πάντα κάτι σοβαρό πρέπει να συμβεί πρώτα ώστε να υπάρξει κινητοποίηση. Ας μην ξεφεύγουμε όμως. Επιλεκτική χρεοκοπία, ουσιαστικά είναι ένας μη όρος ή ένας επικοινωνιακός όρος που προετοιμάζει τον εγκέφαλο γι αυτό που έρχεται. Και αυτό που έρχεται δεν αφορά αποκλειστικά στην Ελλάδα, αλλά σε μια ολόκληρη αλαζονική αντίληψη που διακατείχε το δυτικό κόσμο, σχετικά με την τεχνολογική και βιοτική του υπεροχή, σε σχέση με χώρες όπως η Κίνα, η Βραζιλία, η Ινδία, η Τουρκία. Ε, αυτά που ξέρατε, να τα ξεχάσετε. Το βιοτικό μας επίπεδο βασιζόταν σε σαθρά θεμέλια. Το κακό είναι ότι κανείς δε μας είχε ενημερώσει γι αυτό, αλλά εδώ που τα λέμε, ακόμα και αν σε ενημέρωναν πριν δέκα χρόνια νομίζεις ότι θα είχες αλλάξει τακτική και από τον άκρατο καταναλωτισμό θα στρεφόσουν σε πιο ουσιαστικά πράγματα; Ολόκληρος ο δυτικός κόσμος θα μάθει να ζει με λιγότερα, ενώ θα βλέπει χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία να περνάνε σιγά, σιγά, στην οικονομική ηγεσία του πλανήτη. Ήδη η μεσαία τάξη σε αυτές τις χώρες αρχίζει και διευρύνεται, ενώ στην από δω μεριά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Γιατί; Γιατί η οικονομική ευημερία εκεί στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε ένα πραγματικά παραγωγικό μοντέλο (Δουλοκρατικό προς το παρόν, η αλήθεια είναι, αλλά παραγωγικό), αλλά το βασικότερο, κερδίζεται με αργό ρυθμό, ενώ στην από δω μεριά, στηρίχθηκε σε μεγάλο βαθμό στο δανεισμό και την παροχή υπηρεσιών, και κερδήθηκε σχετικά γρήγορα. Όποιος σταματάει να παράγει, κάποια στιγμή το πληρώνει ακριβά. Βέβαια, και αυτοί θα φθάσουν κάποτε στο απόγειο τους και θα γυρίσει και πάλι ο τροχός. Τι να κάνουμε, έτσι είναι ο καπιταλισμός. Η υλιστική ευημερία κάποιου στηρίζεται στη δυστυχία κάποιου άλλου. Μέχρι να βρεθεί το νέο σύστημα διαχείρισης πόρων, μάλλον θα πρέπει να ανεχθούμε τον καπιταλισμό προσπαθώντας να διευρύνουμε τα χρονικά διαστήματα που αυτός οδηγεί σε κρίσεις.

Είδες; Θυμάσαι τώρα ποια ήταν η αρχική σου απορία; Κατάλαβες γιατί όλη η ανθρώπινη ηλιθιότητα βασίζεται στη σοφία; Το ανθρώπινο είδος είναι ίσως το μοναδικό που θεμελιώνει ολόκληρη τη θλίψη του σε πολύπλοκα μαθηματικά μοντέλα*. Δεν είναι συγκλονιστικό; Δεν είναι συγκλονιστικό να κατασκευάζεις έναν σκασμό γνώσης, για να οδηγηθείς τελικά στην πνευματική η κυριολεκτική αυτοκτονία; Δεν είναι καλύτερο τελικά να είσαι στον καταπέλτη με 45 κιλά μπαγκάζια και την ανέμελη ξανθιά να σου διαμαρτύρεται για τα νερά που δεν προνόησες να αγοράσεις; Ναι, έτσι νομίζω τελικά.

ΝικΝικ.

*Ερώτηση: Ποιο άλλο είδος ρε βλάκα γνωρίζει μαθηματικά;

Απάντηση: Βλάκας είσαι και φαίνεσαι! Υπάρχουν και εξωγήινοι!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...