Τι έγινε ρε παιδιά, σωθήκαμε;

  • 0
Καλά, τι το πέρασες εδώ, το London school of economics; Πού να ξέρω τι έγινε στις Βρυξέλλες; Το ιστολόγιο, σε περίπτωση που δε το έχεις καταλάβει, στερείται σοβαρότητας σύμφωνα με τον τρέχων ορισμό που δίνουν οι κοινωνικές συμβάσεις. Σκοπός του είναι η διερεύνηση της πραγματικότητας ή η αναζήτηση της γνώσης, με σκωπτικό ή σαρκαστικό, κατά το δυνατό ή ενίοτε, τρόπο, και όχι η πραγματικότητα ή η γνώση, αυτές καθαυτές. Αν μπαίνεις λοιπόν εδώ για να πάρεις μασημένη τροφή και να την πουλήσεις με κομπασμό στο περιβάλλον σου, την πάτησες. Εγώ εγκεφαλικά τεμπέληδες δε θέλω. Αντιθέτως θέλω ανήσυχα μυαλά με διάθεση αμφισβήτησης. Με διαβάζεις, κρατάς όσα στοιχεία θεωρείς ότι θα σου φανούν χρήσιμα στην περαιτέρω διερεύνηση σου και αν πιστεύεις ότι βοηθήθηκες, μπορείς να επανέλθεις. Αυτό που θα πρέπει να έχεις καλά βιδωμένο στο μυαλό σου είναι ότι και η ανακρίβεια που τυχόν θα προσλάβεις, γιατί ουδείς αλάνθαστος, είναι σημαντική αν αυτή είναι μόνον ένας σταθμός προς τον προορισμό σου. Σκέψου ότι η πραγματικότητα του σήμερα είναι η αιρετική ιδέα του χθες και η παρωχημένη γνώση του αύριο. Όλα είναι ταυτοχρόνως σωστά και λάθος, με βάση το μοντέλο παραδοχών που ισχύει σε κάθε εποχή. Για παράδειγμα, κάποτε θεωρούσαμε ότι η βαρύτητα ασκείται ακαριαία και αμφίδρομα, από μάζα σε μάζα, σύμφωνα με τις εξισώσεις του Νεύτωνα που μας πήγαν στο Φεγγάρι. ο Αϊνστάιν, αργότερα, απέδειξε ότι η βαρύτητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από καμπυλώσεις του χωροχρονικού συνεχούς που προκαλούν οι μάζες οι οποίες βρίσκονται σε αυτό, ενώ δεν ασκείται ακαριαία, αλλά «τρέχει» με την ταχύτητα του φωτός στο κενό. Σύμφωνα με το Νεύτωνα, αν για κάποιο λόγο ο ήλιος μας εξαφανιζόταν, εμείς, θα φεύγαμε από την τροχιά μας, γύρω από αυτόν, τη στιγμή της εξαφάνισης του, ενώ κατά τον Αϊνστάιν θα αποδεσμευόμασταν τη στιγμή που θα έφτανε το τελευταίο του φως σε εμάς. Μετά από 8 λεπτά και 20 δευτερόλεπτα χοντρικά. Ας μην πλατειάσουμε όμως άλλο και ας δούμε τι επιτέλους πετύχαμε στις Βρυξέλλες.

Καταρχάς, ας μη βαυκαλιζόμαστε. Χρεοκοπήσαμε σε δοκιμαστικό σωλήνα, αφού τελικά δρομολογήθηκε η πρώτη, σχετικά σοβαρή, αναδιάρθρωση του συνολικού χρέους. Αυτή θα πραγματοποιηθεί με μείωση του επιτοκίου δανεισμού, ένα μικρό σχετικά «κούρεμα» της ονομαστικής αξίας κάποιων ομολόγων, και με αξιόλογη επιμήκυνση του μέσου χρόνου αποπληρωμής του. Δεν είναι κακό θα μπορούσε να πει κανείς, αλλά δε λύνει το πρόβλημα, γιατί πολύ απλά, δεν έχει δοθεί σωστός ορισμός σε αυτό. Θεωρείται γενικώς ότι η κρίση εξαπλώνεται από την Ελλάδα ή τα κράτη της περιφέρειας προς αυτά του πυρήνα και τελικά στις τράπεζες, ενώ κατά τη δική μου γνώμη η κρίση εξαπλώνεται από τις τρικλίζουσες τράπεζες προς τα αδύναμα κράτη πυροδοτώντας το φαύλο κύκλο. Δηλαδή: Τράπεζες-Κράτη περιφέρειας-Κράτη περιφέρειας μεταξύ τους-Κράτη κέντρου-Τράπεζες. Η ίδια η Γερμανία τρέχει με χρέος πάνω από 80% επί του ΑΕΠ της και με πρωτογενές έλλειμμα. Σε λίγο καιρό θα βρεθούμε και πάλι σε αδιέξοδο ως Ευρώπη, αλλά αυτό μένει να το δούμε. Στο νου σου πρέπει να έχεις ότι πλέον κολυμπάμε σε θολά νερά και επομένως κάθε πρόβλεψη από τούδε και στο εξής είναι αίολη και δε μπορεί να στηριχθεί πουθενά. Αυτό που πραγματικά δεν καταλαβαίνω είναι η βεβαιότητα που εκφράζεται ότι το χρέος έχει καταστεί βιώσιμο. Από πού και ως πού; Απλώς συγκρατείται ο ρυθμός με τον οποίο αυτό αυξανόταν. Το αν θα καταστεί «οριστικά» βιώσιμο εξαρτάται από το πρωτογενές αποτέλεσμα σε συνδυασμό με την ανάπτυξη που θα πετυχαίνουμε κάθε χρόνο. Το κράτος προσπαθεί να πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα μέσω της περιστολής δαπανών και της αύξησης φόρων. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αυτές οι πρακτικές έχουν εξαντλήσει τις δυνατότητες που είχαν να παράγουν θετικό αποτέλεσμα οδηγώντας σε περαιτέρω ύφεση, μείωση εσόδων και τελικά υπονόμευση του αρχικού στόχου. Η ίδια η προϋπόθεση, δηλαδή η απαρέγκλιτη τήρηση του μεσοπρόθεσμου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής, ώστε να κάνουμε χρήση όλων των «προνομίων» του νέου σχεδίου διάσωσης, είναι και η τροχοπέδη της ανάπτυξης μας και επομένως της βιωσιμότητας του χρέους. Αν δεν παταχθεί μέχρι κεραίας η φοροδιαφυγή και αν δεν ανθίσει μια σημαντική εξαγωγική βιομηχανία, που θα δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας και θα μειώσει το τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δεν έχουμε καμία ελπίδα. Και όλο αυτό, πάντα, με την προϋπόθεση ότι θα βρεθεί στο άμεσο μέλλον συνολική ευρωπαϊκή λύση. Ας κρατάμε λοιπόν μικρό καλάθι, ας περιμένουμε τις λεπτομέρειες και τα πρώτα αποτελέσματα γιατί, πραγματικά, από εδώ και πέρα δε γνωρίζουμε τι μας ξημερώνει.

ΝικΝικ.

Ενημέρωση: 23/07/2011 11:05 πμ

Υγ. Διάβασε και αυτό το κατατοπιστικότατο άρθρο του Γιάννη Βαρουφάκη.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...