Η πορεία του ελληνικού χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ

  • 0
Επειδή δεν υπάρχει χρόνος ξέθαψα μια παλαιότερη έρευνα που είχα κάνει για τη διαχρονική πορεία του ελληνικού χρέους ως ποσοστό του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Πιστεύω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, αν αναλογιστεί κανείς ότι, ουσιαστικά, συρθήκαμε στο διεθνές νομισματικό ταμείο, με το ίδιο χρέος που παρουσιάζαμε το 2002 (πριν την αναθεώρηση του ΑΕΠ προς τα επάνω, από τον τότε υπουργό οικονομικών Γιώργο Αλογοσκούφη).


Πορεία χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ 1997 - 2009

{1997: 114% ΑΕΠ, 1998: 112,4% ΑΕΠ, 1999: 112,3% ΑΕΠ, 2000: 114% ΑΕΠ, 2001: 114,7% ΑΕΠ, 2002: 120,9% ΑΕΠ, 2003: 119,2% ΑΕΠ, 2004 (χρονιά παχιών αγελάδων): 119,5% ΑΕΠ, 2005: 108,5% ΑΕΠ, 2006: 106,1% ΑΕΠ (2001-2006, αναθεώρηση ΑΕΠ προς τα επάνω), 2007: 105,8% ΑΕΠ, 2008: 109,6% ΑΕΠ, 2009: 125,3% ΑΕΠ}

Σ.σ. : Το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ κατά την περίοδο 2001-2004, εμφανίζεται πριν την αναθεώρηση του προς τα επάνω το 2006 (τότε που ενσωματώθηκε και ο αδικημένος κλάδος των οίκων ανοχής).

Το πραγματικό έλλειμμα του 2002, μέρος του οποίου μετατέθηκε σε μελλοντικούς προϋπολογισμούς με τη χρήση χρηματοπιστωτικών παραγώγων (cross currency swaps) και λογιστικών αλχημειών, ήταν 5.2% του ΑΕΠ. Το ίδιο χρηματοπιστωτικό προϊόν και η ίδια δημιουργική λογιστική, χρησιμοποιήθηκε και από την κυβέρνηση Καραμανλή.

Η πορεία του ελλείμματος, διαχρονικά, παρουσιάζει διακυμάνσεις, αλλά μόνιμο χαρακτηριστικό του είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν άγγιξε ποτέ το στόχο της συνθήκης του Μάαστριχτ, για ένταξη στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος (έλλειμμα: 3% ΑΕΠ, Χρέος: 60% ΑΕΠ).

Όλες ανεξαιρέτως οι ελληνικές κυβερνήσεις επέδειξαν αξιοσημείωτη συνέπεια στην παραποίηση στοιχείων υπό την ανοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Κυρίως της Γερμανίας, που ευνοείτο από τις δομικές στρεβλώσεις της ευρωζώνης, καθώς τα δικά της πλεονάσματα, όπως και αυτά της Ολλανδίας, έχουν πλήρη συνάφεια με τα ελλείμματα των χωρών του Νότου. Τώρα μας κουνούν υποκριτικά το δάκτυλο, κατηγορώντας μας για ατασθαλίες.

Το 2013, μετά την έξοδο από την τετραετή προσαρμογή (αν θα έχουμε επιβιώσει μέχρι τότε), σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου οικονομικών, το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα είναι ~149% (360 δισεκατομμύρια ευρώ), ενώ θα εμφανίζουμε πρωτογενές πλεόνασμα ~4.9% ΑΕΠ (12 δισεκατομμύρια ευρώ), το οποίο θα προορίζεται εξολοκλήρου για τη μείωση του χρέους ή τη μείωση του ρυθμού αύξησης του. Να σημειωθεί ότι οι ετήσιες δαπάνες, αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του χρέους, εξαιρουμένων των χρεολυσίων – μόνο τόκοι δηλαδή - είναι περίπου 13 δισεκατομμύρια ευρώ με ραγδαία αυξητική τάση. Δηλαδή, ακόμα και αν έχουμε καταφέρει να αγγίξουμε το στόχο των συνεχών πλεονασματικών προϋπολογισμών, αρχής γενομένης το 2012, το χρέος, ως ποσοστό του ΑΕΠ, θα βαίνει αυξανόμενο και επομένως, μη διαχειρίσιμο, αν ο πλούτος που παράγεται, με κάποιο μαγικό τρόπο, δεν εκτοξευτεί στα ύψη. Αυτή τη στιγμή, με μεγάλο αριθμό ελλήνων να αγγίζει την εξαθλίωση, την ανεργία να καλπάζει, τις υπάρχουσες επενδύσεις να αποχωρούν, τις ακάλυπτες επιταγές να έχουν κατακλείσει την αγορά και την ύφεση να βαθαίνει, έχουμε καταφέρει να περιορίσουμε το έλλειμμα, περίπου στο 8%. Είμαι πολύ περίεργος να δω τι πρόκειται να συμβεί τον ερχόμενο χειμώνα και «τίνι» τρόπο, θα καταφέρει η όποια κυβέρνηση, να εφαρμόσει τα μέτρα που προβλέπει το μνημόνιο τα επόμενα χρόνια.

Η κοινή λογική υπαγορεύει ότι η Ελλάδα οδηγείται, αφού διασφαλιστούν τα χαρτοφυλάκια των Γαλλικών και Γερμανικών τραπεζών, που διατηρούν ελληνικά ομόλογα, σε κούρεμα χρέους, κάτι που έπρεπε να γίνει πριν την υπογραφή του μνημονίου, όσο η διαπραγματευτική μας δύναμη ήταν ισχυρή.


ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...