Ο μύθος του αμερικάνικου ονείρου [3]

  • 5
Συνέχεια από τα προηγούμενα 1 και 2...

Δικαιοσύνη

Το 80% των αμερικανών που φυλακίζονται για ναρκωτικά είναι για χρήση και όχι για εμπορία (μη λησμονούμε ότι η παγκόσμια διακίνηση ναρκωτικών ελέγχεται από τις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής)

Οι ποινές για χρήση κρακ (το φθηνό ναρκωτικό των αφροαμερικανών και ισπανόφωνων) είναι 3 φορές μεγαλύτερες από αυτές για τη χρήση κοκαΐνης (Το ακριβό ναρκωτικό των πλούσιων λευκών)

Το 2000 η Koch industries, μια από τις αμερικάνικες εταιρείες κολοσσούς στον τομέα των πετρελαιοειδών, κατηγορήθηκε για εκούσια αποδέσμευση της καρκινογόνου ουσίας βενζολίο, στον αέρα και στο νερό, υπό την ανοχή ομοσπονδιακών ελεγκτών. Οι κατηγορίες που τελικά απαγγέλθηκαν από το ομοσπονδιακό κράτος, στην εταιρεία και σε 4 μεγάλα στελέχη της ήταν 97. Η εταιρεία είχε στο παρελθόν εισπράξει πρόστιμα ύψους 35 εκατομμυρίων δολαρίων για παράνομη ρύπανση σε 6 πολιτείες. Μετά τη συνεισφορά 800000 δολαρίων για την ενίσχυση του προεκλογικού αγώνα των ρεπουμπλικάνων υποψηφίων, οι κατηγορίες μειώθηκαν, πριν ακόμα ορκιστεί η νέα ρεπουμπλικανική κυβέρνηση, σε 9 και τελικά σε 7, ενώ απαλλάχτηκαν από τις κατηγορίες οριστικά, και τα 4 μεγαλοστελέχη. Τα δε πρόστιμα ύψους 352 εκατομμυρίων δολαρίων που αντιμετώπιζε, διευθετήθηκαν μέσω ευνοϊκού διακανονισμού. Η εταιρεία τελικά αποδέχτηκε την ενοχή της για μια νέα κατηγορία παραποίησης εγγράφων και πλήρωσε πρόστιμο για τις υπόλοιπες 7.

Σύμφωνα με νόμο της πολιτείας της Καλιφόρνιας, η τρίτη καταδίκη για οποιασδήποτε φύσης παράβαση (3 καταδίκες για παράβαση του κώδικα οδικής κυκλοφορίας για παράδειγμα), επισείει ποινή ισόβιας κάθειρξης.

Η εκδίκαση υποθέσεων που αφορούν σε άτομα χαμηλής εισοδηματικής στάθμης, πραγματοποιούνται με συνοπτικές διαδικασίες και προχειρότητα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την καταδίκη αθώων πολιτών. Μάλιστα, οι κατηγορούμενοι αυτής της κατηγορίας, προτρέπονται από τους δικαστές, τους κατηγόρους και το διορισμένο από το κράτος συνήγορο τους, να αποδεχτούν την κατηγορία, ακόμα και αν πραγματικά είναι αθώοι, ώστε να μην εκδικαστεί η υπόθεση σε ορκωτό δικαστήριο, το οποίο λειτουργεί με αυστηρούς κανόνες, και να υπογράψουν έγγραφο το οποίο αναφέρει ότι παραιτούνται ακόμα και από το δικαίωμα έφεσης.

Το 1998, από τους 900 κατηγορουμένους (χαμηλής οικονομικής στάθμης) για ποινικά αδικήματα, μόλις σε έναν επετράπη να υπερασπιστεί τον εαυτό του σε ορκωτό δικαστήριο, μη αποδεχόμενος την ενοχή του. Οι υπόλοιποι, υπό το κλίμα τρομοκρατίας, εξαναγκάστηκαν σε αποδοχή της ενοχής τους, ακόμα και αν πραγματικά ήταν αθώοι και καταδικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες.

37 πολιτείες διατηρούν τη θανατική καταδίκη.

3 από αυτές επιτρέπουν τη μέθοδο του απαγχονισμού (Delaware, New Hampshire, Washington).

Η τελευταία εκτέλεση δια απαγχονισμού έλαβε χώρα στις 25 Ιανουαρίου 1996 στην πολιτεία Delaware με τον κατάδικο William Bailey να αφήνει την τελευταία του πνοή.

Από το 1976 μέχρι σήμερα στις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πραγματοποιηθεί πάνω από 1220 εκτελέσεις.

Σύμφωνα με αναφορά της διεθνούς αμνηστίας που δημοσιεύτηκε το 2003, Το 80% αυτών των εκτελέσεων αφορούσαν σε δολοφονίες που το θύμα ήταν λευκός/ή. Αυτό το ποσοστό είναι ιδιαιτέρως ενδιαφέρον αν αναλογιστεί κανείς ότι τα θύματα δολοφονιών ανήκαν εξίσου στην αφρικανική (μαύροι) και την καυκάσια (λευκοί) φυλή.

Μια μελέτη για την θανατική καταδίκη που βασίστηκε σε 4578 υποθέσεις κατά το χρονικό διάστημα 1973-1995 έδειξε ότι στο 68% των υποθέσεων υπήρξαν σοβαρές παραλήψεις και σφάλματα που μπορεί να οδηγούσαν αθώους πολίτες στο θάνατο. Μεταξύ των θανατοποινιτών που περιελήφθησαν στη μελέτη το 82% τιμωρήθηκε με ελαφρύτερη ποινή, ενώ το 7% απαλλάχτηκε οριστικά από τις κατηγορίες!

Η θανατική ποινή επιβάλλετο ακόμα και σε διανοητικά ασθενή άτομα μέχρι το 2002, οπότε και κρίθηκε σκληρή και ασυνήθης, σύμφωνα με την 8η τροποποίηση, από το ανώτατο δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, στη δίκη Atkins εναντίον Virginia. Μέχρι τότε, κατά το χρονικό διάστημα 1984-2002, είχαν εκτελεστεί 44, διανοητικώς ασθενή, άτομα.

Σε 16 πολιτείες επιτρεπόταν η θανατική ποινή ανηλίκων ηλικίας έως και 16 ετών, μέχρι και το 2005, οπότε και κρίθηκε αντισυνταγματική.

Υγεία

50 εκατομμύρια αμερικανοί δεν έχουν ασφάλεια υγείας. Σύμφωνα με το σχέδιο ανασυγκρότησης του ασφαλιστικού συστήματος υγείας από τον πρόεδρο Ομπάμα, δε θα υπάρχει κανείς ανασφάλιστος αμερικανός μέχρι το 2019. Κατά τον Λι Άινερ (whistleblower), πρώην υπάλληλο ασφαλιστικής εταιρείας υγείας, που αποκάλυψε τις ανήθικες πρακτικές που ακολουθούν οι εν λόγω εταιρείες σε βάρος των ασφαλισμένων, αυτό που θα επιτύχει η ανασυγκρότηση είναι να περιορίσει τον αριθμό των ανασφάλιστων σε 25 εκατομμύρια.

Την ανασυγκρότηση έχει αναλάβει να διεκπεραιώσει το ισχυρό λόμπι των ασφαλιστικών εταιρειών.

Οι εταιρείες ασφάλειας υγείας, μέσα από νομότυπες διαδικασίες, βρίσκουν τρόπους να ακυρώνουν ατομικά συμβόλαια ή να αρνούνται την ασφαλιστική κάλυψη, αν τα έξοδα περίθαλψης υπερβαίνουν τις ασφαλιστικές εισφορές. Η αιτία που συνήθως προφασίζονται είναι η παραποίηση ή παράληψη στοιχείων του ιατρικού ιστορικού του ασφαλισμένου (Αν, για παράδειγμα, έχει παραλείψει να αναφέρει κάποια ίωση που πέρασε πριν 5 χρόνια). Από αυτή την πρακτική, κάθε χρόνο πεθαίνουν 18000 αμερικανοί πολίτες (death by denial).

Οι αμερικανοί που ασφαλίζονται μέσω της εργοδοσίας τους κινδυνεύουν επίσης να τύχουν παρόμοιας μεταχείρισης, αφού οι ασφαλιστικές εταιρείες προφασίζονται λόγους, τυπικούς ή μη, να αποφύγουν την κάλυψη των ιατρικών εξόδων σε περίπτωση ασθένειας. Υπάρχουν τουλάχιστον 30 καταγεγραμμένες εξαιρέσεις (Για παράδειγμα, ιατρικώς μη απαραίτητη θεραπεία ή πειραματική θεραπεία κα), τις οποίες μπορεί να επικαλεστεί η εταιρεία για να μην ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της. Ακόμα και αν τελικά η αιτία που θα επικαλεστεί η εταιρεία κριθεί έωλη, από κάποιο δικαστήριο, ο ενάγων, το μόνο που μπορεί να κερδίσει είναι την ασφαλιστική κάλυψη. Δεν αποζημιώνεται ούτε για τα έξοδα της δικαστικής διαμάχης ούτε για την ηθική βλάβη που πιθανόν υπέστη από την κακομεταχείριση, γιατί δεν προβλέπεται από κανένα νόμο.

Η βιομηχανία υγείας των ΗΠΑ ξοδεύει ετησίως 300 δισεκατομμύρια δολάρια σε συνταγογραφήσεις φαρμάκων. Κάτι λιγότερο από το εξωτερικό μας χρέος!

Τα ιατρικά έξοδα είναι η νούμερο ένα αιτία κατασχέσεων και χρεοκοπιών, των αμερικάνικων νοικοκυριών.

Η φούσκα των στεγαστικών δανείων

Η απαρχή της παγκόσμιας κρίσης που οδήγησε, χρηματοπιστωτικά ιδρύματα κολοσσούς σε κατάρρευση, εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία και χιλιάδες σπίτια σε πλειστηριασμό (μόνο στο Κλήβελαντ οι κατασχέσεις για το έτος 2006 ξεπέρασαν τις 9500, ενώ πάνω από 1 εκατομμύριο αμερικανοί έχουν ήδη χάσει τα σπίτια τους με τον αριθμό να βαίνει, εκθετικά, αυξανόμενος).

Πως ξεκίνησε όμως αυτή η κρίση; Τι μπορεί να πήγε τόσο στραβά;

Το αμερικάνικο όνειρο επιβάλλει έναν τρόπο ζωής που βασίζεται στην υπέρμετρη κατανάλωση (ακριβά και μεγάλα σπίτια, αυτοκίνητα, αφθονία τροφής, καλωδιακή τηλεόραση κοκ). Οι Αμερικανοί, προϊόντος του χρόνου, απέκτησαν τη βαθιά πεποίθηση ότι η κοινωνική καταξίωση, είναι συνυφασμένη με την απόκτηση, τουλάχιστον, ενός μεγάλου σπιτιού, ακόμα και αν αυτός ο πόθος δε θα μπορούσε, σε καμία περίπτωση, να εκπληρωθεί με βάση τα εισοδήματα τους ή την ασταθή επαγγελματική τους κατάσταση (Στις Ηνωμένες πολιτείες οι μαζικές απολύσεις είναι ανεξέλεγκτες και οι μεγάλες εταιρείες δε λογοδοτούν σε κανέναν καθώς είναι οι κύριοι χορηγοί των δύο μεγάλων κομμάτων). Αυτή ακριβώς την αδυναμία ήρθε να εκμεταλλευτεί ένας νέος επαγγελματικός κλάδος, ο οποίος έχει αρχίσει να αναπτύσσεται και στην Ελλάδα, οι μεσίτες δανείων. Οι Μεσίτες δανείων, αυτό που κάνουν είναι να μεσολαβούν μεταξύ του υποψήφιου δανειολήπτη και του χρηματοπιστωτικού ιδρύματος, απαλλάσσοντας τον πρώτο από την ενοχλητική και εξαντλητική, αρκετές φορές, γραφειοκρατική διαδικασία. Σε συνεννόηση με τις τράπεζες προσέφεραν αφειδώς δάνεια, χωρίς να απαιτούν από τους πελάτες τους κανένα δικαιολογητικό εισοδηματικής ή περιουσιακής κατάστασης. Ένα μεγάλο ποσοστό στεγαστικών δανείων εγκρίθηκαν με μηδενική προκαταβολή, 100% χρηματοδότηση και δίχως κανένα εισοδηματικό/περιουσιακό κριτήριο ή με παραποιημένα, από τους μεσίτες, στοιχεία - πάνω από το 70% των στεγαστικών δανείων. Αυτός ο εύκολος, ανεξέλεγκτος δανεισμός, δελέασε ακόμα και αμερικανούς που στο παρελθόν δεν θα είχαν καμία ελπίδα να λάβουν δάνειο, να αιτηθούν στεγαστικού δανείου.

Από αυτή τη διαδικασία όλοι κέρδιζαν. Οι κατασκευαστικές εταιρείες δεν προλάβαιναν να δέχονται νέες παραγγελίες σπιτιών, οι μεσίτες σπιτιών δεν προλάβαιναν να πωλούν, οι τιμές κατοικιών αυξάνονταν κατακόρυφα, οι μεσίτες δανείων είχαν πλουτίσει και ο αμερικανός πολίτης είχε πραγματοποιήσει το μεγάλο του όνειρο.

Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα από τη μεριά τους, δημιούργησαν επενδυτικά πακέτα υψηλού ρίσκου, με μεγάλες αποδόσεις, που βασίζονταν στα στεγαστικά δάνεια. Αυτά τα πακέτα, μέσω της wall street, προωθήθηκαν σε όλο τον κόσμο. Σε αυτά επένδυσαν άλλες τράπεζες, ασφαλιστικά ταμεία, αμοιβαία κεφάλαια, hedge funds κτλ. Οι τράπεζες ήταν χαρούμενες γιατί είχαν ξεφορτωθεί την ωρολογιακή βόμβα και κέρδιζαν πολύ περισσότερα, αφού οι τιμές των ακινήτων είχαν εκτοξευτεί πλασματικά, από την χειραγωγημένη ζήτηση, και επομένως πωλούσαν πολύ ακριβότερα τα επενδυτικά πακέτα. Οι επενδυτές ήταν και αυτοί χαρούμενοι, αφού οι αποδόσεις των πακέτων ήταν εξαιρετικά υψηλές. Όσο μεγαλύτερο το ρίσκο (Δάνειο σε άνεργο πχ), τόσο μεγαλύτερη και η απόδοση. Η διαφορά ήταν ότι ο επενδυτής δεν είχε πραγματικά ιδέα ότι ουσιαστικά επένδυε σε μια φούσκα που μόνο τα περίφημα golden boys ή fat cats, γνώριζαν.

Η φυσική συνέπεια ήταν κάποια στιγμή τα δάνεια αυτά να μη μπορούν να εξυπηρετηθούν από τους δανειολήπτες χαμηλής εισοδηματικής στάθμης, είτε γιατί έχαναν τη δουλειά τους, είτε γιατί η δόση ήταν δυσανάλογα υψηλή, σε σχέση με το εισόδημα τους. Οι περιπτώσεις αυτές ήταν πάρα πολλές και άρχισαν να παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Οι κατασχέσεις ήταν τόσες, που οδήγησαν σε υπερπροσφορά κατοικιών, κατακόρυφη πτώση των τιμών τους και τελικά απαξίωση της αγοράς κατοικίας. Τα επενδυτικά πακέτα που βασίστηκαν στα στεγαστικά δάνεια υψηλού ρίσκου, κατέρρευσαν και μαζί τους πολλοί επενδυτικοί οίκοι και χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Οι κατάρρευση κολοσσών όπως η Lehman brothers, οδήγησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και τις συνέπειες της βιώνουμε μέχρι σήμερα.

Αξίζει να σημειωθεί ότι υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν ότι η οικονομική κρίση του 2008, ήταν προμελετημένη και αποτελεί μόνο ένα κομμάτι μιας ευρύτερης ατζέντας, που έχει συσταθεί από τα μέλη μιας υψηλά ιστάμενης ελίτ που λειτουργεί στο παρασκήνιο και πέρα από τα όρια του νόμου. Σύμφωνα με την επιχειρηματολογία που αναπτύσσουν αυτές οι φωνές, η «κρίση» είναι αποτέλεσμα της αγοράς των χρηματοπιστωτικών παραγώγων, τα οποία δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες κερδοσκοπίας (credit default swaps, cross currency swaps κα) και όχι του αλόγιστου, υψηλού ρίσκου, δανεισμού, ο οποίος ενοχοποιήθηκε ώστε να υπάρχει μια λογικοφανής προκάλυψη.

Επίλογος

Έχω την πεποίθηση ότι αυτό το ταξίδι διερεύνησης μας κάνει όλους σοφότερους και τοποθετεί τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις. Η πλειοψηφία των Αμερικανών διάγει μια ιδιαιτέρως δύσκολη ζωή, μια ζωή βουτηγμένη στην άγνοια, την απάθεια και τον ατομικισμό. Όλα καλύπτονται από ένα πέπλο, κίβδηλης ευδαιμονίας και ευμάρειας. Κάτω από αυτό το πέπλο όμως, κρύβεται πραγματική δυστυχία και κενότητα. Η πορεία της Ελλάδας και των κατοίκων της, τα τελευταία χρόνια, έχει πάρα πολλά κοινά στοιχεία με αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι διαφέρουμε, όσο και αν θέλουμε να πιστεύουμε ότι είμαστε ηθικά ακραιφνείς. Εξουσιαζόμαστε από εξίσου ιταμούς και εκμαυλισμένους, μέχρι το μεδούλι, πολιτικούς, οι οποίοι διαφεντεύονται από μία επίσης εκμαυλιστική οικονομική ολιγαρχία. Έχουμε ασπαστεί τον ατομικισμό ως τη μία και αδιαμφισβήτητη αξία στη ζωή. Έχουμε το ίδιο αποσαθρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα, την ίδια, προκλητικά μεροληπτική, υπέρ των ισχυρών, δικαιοσύνη, την ίδια αναχρονιστική στάση απέναντι στις μειονότητες και τη διαφορετικότητα, και το ίδιο σάπιο σύστημα υγείας. Διατηρούμε την ίδια, απαθή, στάση απέναντι σε όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, διαβάζουμε ελάχιστα, σκεφτόμαστε ακόμα λιγότερο, ενώ το μοναδικό μας μέλημα είναι ο φραπέ στη δουλειά, οι καλοκαιρινές διακοπές και η άδικη μεταχείριση της ομάδας μας από τη διαιτησία. Αν βαυκαλίζεσαι πιστεύοντας ότι έχουμε, ως χώρα, επιτύχει άλματα προόδου, δεν έχεις παρά να παρατηρήσεις τους ανθρώπους γύρω σου. Δυστυχία, μιζέρια, ματαιοδοξία, απομόνωση. Αυτά είναι τα αποτελέσματα του περίφημου Αμερικάνικου ονείρου το οποίο προβάλλεται ως ο δρόμος προς την επιτυχία, ενώ στην πραγματικότητα οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια προς τη δουλεία και τον πνευματικό θάνατο. Πάντα πίστευα ότι ο άνθρωπός έχει επιλογή, αλλά πλέον, μελετώντας την ιστορία και παρατηρώντας την ανθρώπινη συμπεριφορά γύρω μου συμπεραίνω ότι, παρά το καύχημα του για το αντίθετο, ο άνθρωπος δεν είχε καμία ουσιαστική εξέλιξη προς το καλύτερο. Παραμένει αλαζόνας, εγωιστής, βίαιος, ασεβής, απαθής απέναντι στην αδικία και τις κοινωνικές ανισότητες, και δούλος μίας κατ’ επίφαση ευδαιμονίας. Ένα αξιολύπητο πιόνι που νομίζει ότι έχει ελεύθερη βούληση. Σκέψου ότι εσύ που, απλώς και μόνο, έχεις τη δυνατότητα να διαβάζεις αυτό το κείμενο, σε σχέση με τον παγκόσμιο πληθυσμό, ανήκεις σε μια εξαιρετικά μειοψηφική προνομιούχα ελίτ. Ακόμα κι εσύ, ο άνεργος, που δυσκολεύεσαι να βρεις μια ανασφάλιστη εργασία των 600 ευρώ, είσαι σε ασύγκριτα ευνοϊκότερη θέση από οποιονδήποτε αφρικανό που γεννιέται αυτή τη στιγμή. Ενώ εσύ που χάνεις το σπίτι σου, εξ αιτίας της αναζήτησης του ονείρου που σου έχει επιβληθεί, δεν πρόκειται να βιώσεις ούτε κατ΄ ελάχιστο τη βαναυσότητα που βιώνει ένα παιδί στο Νταρφούρ του Σουδάν. Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Σε παραπέμπω στη Φάρμα των ζώων του Τζωρτζ Όργουελ η οποία αν και γράφτηκε το 1945 για να επικρίνει την υποκριτική πολιτική του Σταλινικού κράτους, αποτυπώνει με εξαιρετική ακρίβεια και γλαφυρότητα την πραγματική, διαχρονική πορεία του ανθρώπου διαμέσου των αιώνων, και αυτή η πορεία, αν αφαιρέσει κανείς τα εξωραϊστικά στοιχεία που προστίθενται εκ των υστέρων και σε απόσταση από τα συμβάντα, ώστε να αναδειχτούν τα ελάχιστα θετικά στοιχεία, τα οποία δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ανασύνταξη και ενδυνάμωση του «κακού», είναι μια ντροπιαστική, γεμάτη αιματοχυσίες και θηριωδίες, πορεία, που μόνο αποστροφή μπορεί να προκαλέσει.

ΝικΝικ.

Πηγές έμπνευσης και στοιχείων

1. Μάικλ Μουρ (2004). Ηλίθιοι λευκοί.

2. Νόαμ Τσόμσκι (1999). Η βιομηχανία κατασκευής υπηκόων.

3. Η Αμερικάνικη έκδοση της Wikipedia.

4. www.bloomberg.com

5. Η στατιστική υπηρεσία του υπουργείου εργασίας των ΗΠΑ

6. www.usgovernmentspending.com

7. www.michaelmoore.com

8. Ο εφιάλτης των δανείων. Ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου

9. The Obama deception. Ντοκιμαντέρ του Alex Jones

10. Zeitgeist the movie και Zeitgeist addendum. Ντοκιμαντέρ αμερικανών ακτιβιστών

11. Apologies of an economic hitman. Ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου.

5 σχόλια:

  1. Ανησυχητικό, δεδομένου ότι η Ελλάδα είναι η πεντηκοστή πρώτη πολιτεία της Αμερικής. (Μετά την αδελφοποιητή πολιτεία του Λος Άντζελες του Σβαρτζενέηγκερ, έχουμε τον καλύτερο στο καγιάκ Κυβερνήτη.)

    Ίσως να εκραγεί το καταναλωτικό σύστημα εκ των έσω, να καταναλωθεί και το ίδιο δηλαδή. (Ναι, καλά. Το πιστέψαμε κι αυτό.)

    Αν όχι, τι να πούμε; Μπορεί οι ανθρώπινες αξίες, το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια, η διανόηση και ο πολιτισμός να μην έχουν τόσο μεγάλη σημασία τελικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όχι τίποτα άλλο, αλλά θα αποδειχθεί κι ότι οι αμερικάνικες ταινίες που βλέπαμε μανιωδώς μικροί και που έλεγαν ότι ο καλός κερδίζει στο τέλος, έκαναν λάθος τελικά. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν καταναλωθούν οι καταναλωτές από το σύστημα που στηρίζει όλο το οικοδόμημα του στο καταναλωτισμό, ποιός θα καταναλώνει ώστε να εξακολουθεί να υπάρχει το σύστημα;

    Ο καλός, εν ζωή, λοιδορείται, προπηλακίζεται, αδικείται, περιθωριοποιείται, φιμώνεται και διακορεύεται, και μετά θάνατον λαμβάνει τον οίκτο των συνανθρώπων του.

    Ο κακός, εν ζωή, λοιδορεί, προπηλακίζει, αδικεί, περιθωριοποιεί, φιμώνει και διακορεύει, και μετά θάνατον τιμάται με ανδριάντα.

    ΝικΝικ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όμορφο άρθρο. Πολλές αλήθειες, μόνο μια παρατήρηση (ίσως άστοχη). Πιστεύω ότι είμαστε σε αρκετά τουλάχιστον σε καλύτερη μοίρα από τους Αμερικάνους. Έχουμε τουλάχιστον καλύτερη παιδεία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν είμαι σίγουρος ότι είμαστε πλέον σε καλύτερη μοίρα. Εύχομαι να αλλάξουμε σύντομα σκεπτικό.

    ΝικΝικ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...