Ο μύθος του αμερικάνικου ονείρου [1]

  • 0
Έχεις σκεφτεί ποτέ, πόσα από τα θετικά στερεότυπα που έχεις στο μυαλό σου για τη μεγαλύτερη οικονομία του κόσμου, είναι αληθινά και πόσα κατασκευασμένα από την αμερικάνικη βιομηχανία θεαμάτων, τη λεγόμενη “showbiz”;

Έχεις αναρωτηθεί, για παράδειγμα, πως γίνεται, στην πλειοψηφία των σειρών, των ταινιών και των ψυχαγωγικών εκπομπών, που διοχετεύει η συγκεκριμένη βιομηχανία, στην υπόλοιπη, παγκοσμιοποιημένη αγορά, να προβάλλονται πρότυπα ανθρώπων, με κοιλιακούς φέτες, τεράστια σπίτια, suv αυτοκίνητα, πολυάσχολη κοινωνική ζωή και επιτυχημένες καριέρες;

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πως είναι δυνατό ένα τεράστιο ομοσπονδιακό κράτος, 300 εκατομμυρίων ανθρώπων, που απαρτίζεται από ένα τεράστιο φάσμα διαφορετικών πολιτισμικών, φυλετικών, θρησκευτικών και κοινωνικών αποχρώσεων, να διατηρεί με τόσο μεγάλη επιτυχία τη συνοχή του;

Έχεις ψυχανεμιστεί ποτέ, πως είναι δυνατό, ένα κράτος που ξοδεύει όλη του την ενέργεια στον παγκόσμιο έλεγχο, σπαταλώντας αστρονομικά ποσά, στη διεξαγωγή πολέμων, στην ενθάρρυνση πραξικοπημάτων, στην οργάνωση αποσταθεροποιητικών ομάδων ανά την υφήλιο, στον έλεγχο του καρτέλ των ναρκωτικών ουσιών από τις μυστικές υπηρεσίες, στην δίωξη του ίδιου καρτέλ από διαφορετικές ομάδες που πιστεύουν ότι πραγματικά επιτελούν κοινωνικό έργο, στην κατασκοπία και αντικατασκοπία, στην εθνική ασφάλεια, απέναντι σε κινδύνους τους οποίος το ίδιο κατασκευάζει και προωθεί μέσω των Μαζικών μέσων ενημέρωσης, να παρέχει ταυτοχρόνως στο εσωτερικό του, άψογες ιατροφαρμακευτικές υπηρεσίες και γενικότερα, υπηρεσίες υγείας, υψηλό επίπεδο παιδείας και επαγγελματικής κατάρτισης, αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες , δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών, ίσες ευκαιρίες προς όλους, υψηλές αμοιβές και ποιότητα ζωής;

«Κι έτσι, έχω βρεθεί με ένα αυτοκίνητο που δεν παίρνει μπροστά, σε μια χώρα που τίποτα δε λειτουργεί, όλα είναι σκατά και κάθε άντρας, γυναίκα και παιδί, κοιτάζει την πάρτη του. Η επιβίωση των πλουσιότερων – δεν υπάρχουν πια σωσίβια για σένα, ούτε για σένα, ούτε για σένα!» Μάικλ Μουρ, Αμερικανός συγγραφέας, ακτιβιστής και δημιουργός ντοκιμαντέρ

Ακριβώς! Ο μύθος του αμερικάνικου ονείρου, του επιτυχημένου καπιταλιστικού προτύπου, και της ελεύθερης, αυτοδιαχειριζόμενης, από τον υγιή ανταγωνισμό, αγοράς, όπου όλοι ευημερούν, όλοι έχουν ίσες ευκαιρίες και η ευμάρεια είναι το «σήμα κατατεθέν» της χώρας, δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα κατασκευασμένο φληνάφημα της αμερικάνικης βιομηχανίας θεάματος και της πλούσιας ελίτ που την ελέγχει.

Αλλά ας δούμε ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία.

Οικονομία

Οι ΗΠΑ κατέχουν το 25% του παγκόσμιου πλούτου. Το ποσοστό αυτό το καρπώνεται μια πολύ μικρή ελίτ που έχει καταλάβει όλα τα αξιώματα.

Τα περιουσιακά στοιχεία των τριών πλουσιότερων αμερικανών είναι περισσότερα από τα περιουσιακά στοιχεία των κατοίκων, των 60 φτωχότερων κρατών του κόσμου.

Οι αμερικανοί είναι, παγκοσμίως, πρώτοι στην κατανάλωση πετρελαίου, φυσικού αερίου και ηλεκτρικής ενέργειας.

Έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ για το 2009: 9,91%

Πρόβλεψη ελλείμματος ως ποσοστό του ΑΕΠ για το 2010: 10,64%

Χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ για το 2009: 83,29% (~13 τρισεκατομμύρια δολάρια)

Πρόβλεψη χρέους ως ποσοστό του ΑΕΠ για το 2010: 94,27% (βαίνει αυξανόμενο)

Άστεγοι: Εκτιμώνται περίπου στις 700000, ενώ κατά την περίοδο 2007-2008, τουλάχιστον 1 στα 190 άτομα, έμεινε για ένα διάστημα άστεγο. Περίπου 1,6 εκατομμύρια άνθρωποι.

Πάνω από 550000 αμερικανοί πολίτες κάνουν αίτηση για επίδομα ανεργίας, κάθε εβδομάδα, ενώ το επίσημο ποσοστό ανεργίας για τον μήνα Ιούλιο του 2010, ανήλθε στο 9,5% (σχεδόν 30 εκατομμύρια άνθρωποι)

Οι μαζικές απολύσεις είναι ανεξέλεγκτες

Ο μέσος αμερικανός καταφεύγει στην αναζήτηση και δεύτερης εργασίας ώστε να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις που επιβάλει το αμερικάνικο όνειρο (εμείς καταφεύγουμε σε αναζήτηση δεύτερης εργασίας γιατί έχουμε χάσει τον ύπνο μας και δε βλέπουμε όνειρα).

Οι μεγάλες επιχειρήσεις φοροδιαφεύγουν χωρίς καμία κύρωση, αφού είναι αυτές που στηρίζουν τον προεκλογικό αγώνα των δύο μεγαλύτερων κομμάτων της Αμερικής –Δημοκρατικό και Ρεπουμπλικανικό – ενώ πρώην στελέχη τους συνθέτουν τα μεγάλα θεσμικά όργανα της χώρας, όπως το κογκρέσο.

1279 επιχειρήσεις με περιουσιακά στοιχεία άνω των 250 εκατομμυρίων δολαρίων, το έτος 1995, δήλωσαν μηδενικά κέρδη και δεν πλήρωσαν κανέναν φόρο.

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 η πετρελαϊκή εταιρεία Halliburton ίδρυσε υπεράκτια θυγατρική εταιρεία στα νησιά Κέιμαν για λόγους φοροαποφυγής .

Την ίδια τακτική ακολουθούν πολλές εταιρείες κολοσσοί, μεταφέροντας τις έδρες τους στις Βερμούδες, εξοικονομώντας, με αυτό τον τρόπο, τεράστια ποσά, από την αποφυγή καταβολής φόρων.

Την απώλεια αυτών των εσόδων, που το περιοδικό forbes την υπολογίζει σε 10 δισεκατομμύρια δολάρια το χρόνο, καλείται να καλύψει ο μέσος αμερικανός πολίτης είτε πληρώνοντας επιπλέον φόρους, είτε απολαμβάνοντας κατώτερης ποιότητας δημόσιες υπηρεσίες (Κάτι θυμίζει αυτό, ε;)

Οι φορολογικοί έλεγχοι, το 2001, σε όσους είχαν ετήσια εισοδήματα κάτω των 25 χιλιάδων δολαρίων είχαν διπλασιαστεί, ενώ σε όσους οι ετήσιες αποδοχές τους ξεπερνούσαν τις 100 χιλιάδες δολάρια είχαν μειωθεί κατά 25%.

Τη Δεκαετία του 50 τα φορολογικά έσοδα από τις επιχειρήσεις αποτελούσαν το 27% των συνολικών εσόδων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ενώ αυτό το ποσοστό το 2001 είχε μειωθεί στο 10%. Αυτή η μείωση είχε άμεσο αντίκτυπο στη φορολογία φυσικών προσώπων μέσων και χαμηλών εισοδημάτων, επιβαρύνοντας τους, κατά επιπλέον 13%.

Ίσες ευκαιρίες

Το ετήσιο εισόδημα του μαύρου αμερικανού είναι κατά μέσο όρο 61% μικρότερο από αυτό του λευκού, ποσοστιαία διαφορά που ίσχυε και το 1880.

Τα ποσοστά ανεργίας των αφροαμερικανών είναι διπλάσια από αυτά των λευκών από το 1954.

Οι υψηλότερες, ιεραρχικά ,θέσεις, καταλαμβάνονται, σε συντριπτική πλειοψηφία από λευκούς άντρες.

Το 20% των μαύρων αμερικανών από 16 έως 24 ετών δεν εργάζεται και δεν πηγαίνει σχολείο, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό για τους λευκούς αγγίζει το 9%.

4% των αφροαμερικανών είναι απόφοιτοι πανεπιστημίου σε σχέση με το 9% των λευκών και το 15% των ασιατών.

Η πλειοψηφία των μαύρων αμερικανών πηγαίνει στα πιο υποβαθμισμένα δημόσια σχολεία της χώρας.

Στην πραγματικότητα, οι μαύροι αμερικανοί, όπως και οι ισπανόφωνοι, θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας και δεν εντάχθηκαν ποτέ, πραγματικά, στην κοινωνία, ισότιμα με τους υπολοίπους.

Για κάθε δολάριο που κερδίζει ένας άντρας, το αντίστοιχο εισόδημα μία γυναίκας είναι 0,76 δολάρια

Το 40% των γυναικών που παίρνουν διαζύγιο σε ηλικία μεταξύ 25 και 34 ετών καταλήγουν στη φτώχια.

Οι αμερικανοί άνδρες έχουν 86% μεγαλύτερη πιθανότητα να λάβουν μόσχευμα, αν αυτό καταστεί αναγκαίο, σε σχέση με μία γυναίκα σε παρόμοια κατάσταση.

Οι γυναίκες πληρώνουν υψηλότερα ασφάλιστρα για τις ίδιες παρεχόμενες υπηρεσίες από έναν άντρα.

Συνεχίζεται...


ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...