Τι συμβαίνει μετά την πτώχευση; [2]

  • 0
Αν δεν έχεις διαβάσει το πρώτο μέρος, σπεύσε πριν εξαντληθεί! Κλικ εδώ. Περιμένω.....

Διάβασες; Περιμένω λίγο ακόμα....

Τέλος χρόνου. Αρχίζω..Πού είχαμε μείνει...ααα, ναί..εκεί πού διαπραγματεύεται μία χώρα σα την Ελλάδα (η Ελλάδα δεν πτωχεύει είπαμε), βάσει των κλασικών όρων. Τώρα, εύλογα θα ρωτήσεις, τι συμπεριλαμβάνουν αυτοί οι όροι...Κοίτα να δεις, σκέψου ότι χρωστάς σε έναν τοκογλύφο και τελικά καταφέρνεις να τον πείσεις ότι αν δεν αφαιρέσει ένα μέρος του χρέους, δε θα μπορέσεις να του ξοφλήσεις ούτε τα μισά. Θα πει αυτός, αφού σου έχει σπάσει ενα χέρι, ένα πόδι και δύο δόντια, σου αφαιρώ 30% της οφειλής, αλλά οποιοδήποτε έσοδο έχεις θα περνάει πρώτα από μένα. Πιθανόν σε αυτή τη φάση να χρειαστεί να βγεις και στη βίζιτα (υπάρχουν και χειρότερα). Επίσης καλό είναι να μην έχεις γυναίκα και παιδιά, γιατί είναι εξίσου πιθανό να γίνει οικογενειακή η επιχείρηση (δεν ξέρω αν υπάρχουν χειρότερα. Θα το ψάξω όμως).

Ας μεταφέρουμε την κατάσταση σε μια χώρα σα την Ελλάδα (η Ελλάδα δεν πτωχεύει. Το είπαμε). Από τη στιγμή πού επιτευχθεί η αναδιάρθρωση του χρέους, καλό είναι η χρεοκοπημένη χώρα να ξεχάσει για τουλάχιστον μία δεκαετία το δανεισμό της από τις αγορές, καθότι θεωρείται, πιστοληπτικά, νεκρή με τη βούλα. Η έξοδος από το ενιαίο νόμισμα θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, καθώς η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα δε θα κάνει πλέον αποδεκτά τα ομόλογα του χρεοκοπημένου κράτους ως εγγυήσεις για δανεισμό προς τις εμπορικές τράπεζες. Το εγχώριο τραπεζικό σύστημα καταρρέει , καθώς ο πιστοληπτικός θάνατος της χώρας, το συμπαρασύρει. Η επάνοδος στο τοπικό νόμισμα πραγματοποιείται με την ισοτιμία πού διαμορφώθηκε την ημέρα πού η χρεοκοπημένη χώρα εισήλθε στο ενιαίο νόμισμα. Μετά από λίγο καιρό η ισοτιμία αυτή αλλάζει εις βάρος του εγχώριου νομίσματος. Η υποτίμηση του νομίσματος, ενδεχομένως να ξεπεράσει και το 30%. Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η ολοκληρωτική εκχώρηση του ελέγχου δημόσιων οργανισμών στους δανειστές (Ηλεκτρισμός, ύδρευση, ταχυδρομεία κτλ). Θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η δραματική περικοπή ανελαστικών δαπανών (συντάξεις, μισθοί δημοσίων υπαλλήλων, λειτουργικά έξοδα δημοσίου τομέα, κοινωνικές παροχές κτλ).

Αυτό πού δεν έχω αντιληφθεί πλήρως είναι αν θα υπάρχει η δυνατότητα να διατηρηθούν οι αποταμιεύσεις των κατοίκων στο προηγούμενο νόμισμα και να μετατρέπονται στο εγχώριο, κατά το δοκούν και σύμφωνα με την ισοτιμία πού διαμορφώνεται έως και τη στιγμή της μετατροπής.

Αν με ρωτάς, τι είναι καλύτερο, να αναστενάξεις για πέντε έως οκτώ χρόνια με τη μικρή ελπίδα κάποια στιγμή να ανασάνεις ή να κηρύξεις πτώχευση, αποδεχόμενος την ήττα και να ανασάνεις μετά από μια δεκαετία-δεκαπενταετία; Δεν είμαι σε θέση να σου απαντήσω. Προσωπικά, δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος πού μπορεί να απαντήσει αξιόπιστα σε ένα τόσο δύσκολο δίλημμα, αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος ότι το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων πού έχει καρκίνο προχωρημένου σταδίου, θα προτιμούσε να ταλαιπωρηθεί επί μακρόν, ελπίζοντας ότι θα νικήσει, (και όντως, κάποιοι νικούν) παρά να καταθέσει αμέσως τα όπλα. Συνήθως όμως και ταλαιπωρείται και ηττάται.

ΝικΝικ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

ShareThis

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...